Pars pro toto (1)

Haar

Gezien vanuit het heelal
vang ik aan
met een paar springerige plukken haar.

Een warrig begin
van het evenzo verwarrende
fenomeen ‘ik’.

Ik ben een lijf,
maar ik (cursief) heb me genesteld
direct onder die haardos
die mij (cursief) dus van het universum scheidt.

Mijn frisuur als meest existentiële grens:
ik ben er op een haar na wel of niet.

Zo beschouwd is het een zegen
om niet kaal te zijn.

Om af en toe een kam
door het niemandsland te kunnen halen.

Dit bericht werd geplaatst in Gedichten (in berichten), Pars pro toto, totum pro parte. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s