vaag beeld

Ontgoochelingen

We zouden samenblijven,
van toen tot in de toekomst,
het leek zo’n mooie tijdspanne:
twee mensenlevens, synchroon
– maar het bleek te ver.

En als we waren uitgeraasd
(met zeventig hartslagen per minuut,
zoals je soms zachtjes zei) zouden we
elkaar weerzien in de eeuwigheid
– ik geloofde het destijds al niet.

Hier zitten we nog in die tuin
in leliewitte kleren
met op de achtergrond
loten die op springen staan
– de foto die ik lang niet meer kon zien.

Maar het treurigste moet nog komen:
eens zullen jij en ik nooit meer
horen hoe onnoembaar mooi
Eric Vloeimans’ Fugimundi
Corleone speelt.

Klik op de afbeelding om het onnoembaar mooie te horen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten (in berichten) en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s