Een nog levende vriendin

Na afloop van een voordracht kwam er een oudere lezeres op me af. Ze had van mijn poëzie chocola trachten te maken maar liep steeds tegen een onduidelijkheid op: “wie is toch telkens die ‘je’ waarover of aan wie u schrijft?”

Omdat ik de beroerdste niet ben gaf ik haar dit antwoord: “die ‘je’ is soms de lezer die ik graag mag aanspreken. Maar die ‘je’ kan ook staan voor een vriend, dood of levend, of voor de dode vader. Vaak ook is die ‘je’ een van de drie eeuwige liefdes: de verloren, de vergeefse of de vertrouwde. Meestal valt uit de context wel op te maken wie er wordt bedoeld. Is het zo een beetje duidelijker?”

“Ja,” zei ze, “ik geloof van wel, dank u wel. Nu ga ik met mijn gelukkig nog levende vriendin een glaasje wijn drinken.”

Dit bericht werd geplaatst in Poëticaal. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s