Culemborgs stadsgedicht 27

Opvlucht

Geen gisteren, geen morgen,
onafgebroken is dit nu,
zoals de lucht waarin ik leef
onontkoombaar hier is.

Hete julimiddag aan de Lek,
soezend aan het water,
lichtvlekken, vliegengegons,
grassprietjesgekriebel.

Ik ben weer kind, ik kan nog
zweven, ik wil opgaan:
kruinen, wolken, hemel, zon,
niets lijkt onbereikbaar.

Verre ijle dagdroomregionen
waarin je weer opstaat,
lachend op me af komt lopen,
je dood kalm negerend.

Een kerkklok slaat je passen,
vlierbloesem is je geur.
je ademt warme windzuchten,
een fluïde fysionomie.

Zo echt droomde ik je nooit,
waar was je al die tijd,
verschijn mij voortaan vaker
zo toverachtig dichtbij.

 

Dit bericht werd geplaatst in Culemborgse stadsgedichten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s