Culemborgs stadsgedicht 76

Rivierenlandkroniek 11

(tot aan het Randmeer)

Het gebeurde in Spakenburg, uitgerekend daar
waar het zoute water zoet is geworden.

Ik staar over de binnenzee en proef eindelijk
het zout. Geen schip ligt er achter mij

op de helling of het draagt wel jouw naam.
In een moment te mooi om waar te zijn

ben ik bij één zo’n schuit aan boord gegaan,
er geruisloos mee de haven uit

en er langzaam, windstiltes trotserend,
de oude zee mee opgegaan.

 

Dit bericht werd geplaatst in Culemborgse stadsgedichten. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s