Auteursarchief: marcohoutschild

Culemborgs stadsgedicht 17

Ave A.V. Het werd de mooiste dag van het jaar, ik stond op de pont toen A.V. mij zag, hij vatte met zijn linkerhand de reling, priemde de rechter in mijn ribbenkast en stak van wal. Besprak de gebeurtenissen in … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 16

Acces Vroeg in het voorjaar, lunch op de punt van de krib, het monumentale Lekacces omringt me met vragen. Bezing mijn weidsheid, beschrijf mijn details, dicht mijn ooit verboden kringen nieuw bestaansrecht toe. Ik wou dat ik het kon, door … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 15

In het voorbijgaan Het pad dat van de dijk afleidt heet de uitweg, langs de kant ligt te midden van geknakt groot hoefblad het kadaver van een koe, in dit beeld verschijnt dan op de fiets, niet vies van lyriek, … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 14

Landschapsontwerp Je hebt geen water nodig om water te suggereren, geen uitzicht om toch de verte te kunnen ervaren, je moet alleen een rietkraag maken, er een vlucht ganzen uit op laten vliegen en die nastaren tot nu. Of andersom: … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 13

Fietsen over de dijk Ze houdt van hooiland en nog steeds van mij. Weer is het zomer. Weer fietsen we over de dijk. Hier verloren we voor het eerst de tijd. We fietsen verder. Twee levens, twaalf zomers, drie kinderen … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 12

Weidsteeg Op een heldere ochtend na een half jaar: gordijnen afgehaald, huisraad aan de straat. Lukraak een bank, een lamp, een kapot koffiezetapparaat. Kortom de rotzooi die een man van aanzien achterlaat. Verderop het dorpse gepraat over wat een mens … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Gedicht bij de papklokmarathon

De loop van licht Er dansen lampjes door de donkere straten van de stad, als vuurvliegjes in een zomernacht, dit kan geen oktober zijn, de zwoele avond, het vrolijke van de terrassen opstijgende gegons. Gefascineerd door de dwarrelende kleuren – … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 11

Hoogwater dreigt Als hij zijn naam zo terugziet in een krantenkop schrikt hij op, had ik een ander hoofd gehad dan had de lokale nieuwsjager mij nooit uitgedaagd, dan had er denkelijk een ander leven ingezeten, op een berg in … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 10

Wingebied Te nutteloos om te noemen, te schamel om over te schrijven: de laatste appels aan een dorre oktoberboom. Nee, zegt de zwarte lyricus, een natuurbeeld is mijn water en brood, is mijn poëzie tot de herfst intreedt, de avond … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 9

Verwaarloosde boomgaard Kronkeltakken reiken onwennig naar de hemel, de grond is een gistend moeras van appelmoes. De boer heeft de voorjaarskruinen ongesnoeid – de najaarsoogst ongemoeid gelaten. Is hij soms weggegaan? Doodgegaan? Wie zal het zeggen. Wie kent als geen … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 8

Hybris Langer dan rechtop staan de stammen in het gras, feller dan verwacht de zon. Opgehoogde dijk, een rivier die buiten zijn oevers treedt. Deze winterochtend lijkt geen maat te kunnen houden. Ook in zijn hoofd bonst de overmoed: de … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 7

Ik lig hier Ik lig hier maar te wachten op wat komen gaat een istmus zonder kop, de angel die de stroom vertraagt soms loopt een wandelaar over mijn basalten ruggengraat of klotst er een kadaver dreinend tegen mij aan, … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 6

Rivierdal Sinds de stroom er af is geweest ben ik de rivier beter gaan begrijpen, de droge bedding nog vers in het geheugen, scherp de afwezigheid van ruis, iemand zo te kunnen doorzien, jou bijvoorbeeld, maar het golft weer, ongrijpbaar … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | 1 reactie

Culemborgs stadsgedicht 5

Bloemetjesbehang Ze had griep maar ontving mij in haar kamer, ze zei dat de tuin er bij daglicht mooi bijlag, dat de muziek soms stokte, dat dat niet erg was en dat ze van dans hield, van de rivier waaraan … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | Een reactie plaatsen

Culemborgs stadsgedicht 4

Panta rhei Het voorland bloost sinds de wilg werd geknot, de slootschouw geeft troep en het valhek roest, het koolzaad oogt geler, de poes heeft gebaard, de appelboom bloeit, in het wiel duikt een fuut, de bramenstruik woekert, de avondwind … Lees verder

Geplaatst in Culemborgse stadsgedichten | 1 reactie