Zonnestel

aarde23

 

 

 

Zonnestel

Misschien heeft een jong stel vannacht
turend door een sterke telescoop
vanaf een planeet nabij Alpha Centauri
hun lijstje met toevluchtsoorden
wel hoopvol uitgebreid met onze aarde.

 

Advertenties
Geplaatst in Gedichten (in berichten) | Een reactie plaatsen

Op de valreep ingezonden

deelnemende-gedichten

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

Intelligente bliep

hoe-werkt-een-radiotelescoop

 

 

 

 

 

 

Intelligente bliep

Tegen de kosmische achtergrondruis
klinkt van geboortedag tot sterfnacht
ons uiterst zwak geprevel.

Misschien worden ook wij gezocht –
maar niet gevonden, zijn jij en ik niet
meer dan een vermoeden.

Bestaan we zonder te worden gezien,
hoor jij wel meer in wat ik je zeg dan
alleen de zee in schelpen?

 

 

Geplaatst in Gedichten (in berichten) | Een reactie plaatsen

Keukentrap

Ter gelegenheid van een overzichtstentoonstelling van schilder Hans Siegmund is er een affiche gemaakt van een van zijn schilderijen met een gedicht dat ik daarbij schreef. Of beter gezegd: ik schreef het gedicht vooral naar aanleiding van Siegmunds dagboekaantekeningen gepubliceerd in ‘Om de kleur van het licht’. Hans Siegmund was van 1969 tot 1993 docent schilderen aan de HKU in Utrecht. Zijn dagboek bevat rake observaties over het creatieve scheppingsproces die wat mij betreft ook voor poëzie kunnen gelden, zoals bijvoorbeeld: “Ruimte wil ik in een schilderij niet accentueren, die zit in de geest van de toeschouwer”. Bij de opening van de expositie heb ik het gedicht voorgedragen. Het was een eer de kunstenaar daar voor het eerst te ontmoeten. Voor het mooie affiche tekenen verder Rop Philippi (organisatie), Hans Ernest (foto) en Studio Bassa (ontwerp).

Geplaatst in Di-vers | Een reactie plaatsen

Zandweg

springbalsemien

Zandweg

Zonsopgang, september,
met duim en wijsvinger
springbalsemienpeulen
tot ontploffing brengen.

Ik dien me niet alleen
van jou te verwijderen
– ook moet ik scheiden
van een jaar boordevol.

Mijn hersenneuronen
die het moment creëren
en jou in die beleving
voortdurend bijmengen.

Damp slaat van de velden,
de dag baart onverhoeds
een kloeke koe – ik moet
de vlakte verwelkomen.

 

Geplaatst in Gedichten (in berichten) | Een reactie plaatsen

Dick

Toots0

Dick

Dick, nu jij niet meer bestaat en Toots Thielemans nog wel
– we moeten de waarheid manmoedig onder ogen zien –
gebruik ik het medium waar je zo’n moeite mee had,
de taal der poëzie om te schilderen hoe kleurrijk je was.

Een gedicht dus, niet rijmend en nog in de steigers,
een beetje zoals alles in je lange leven vaak wat ongerijmd
en soms halfwassen is gebleven; nonchalant als je afgeknipte
spijkerbroeken, weerspannig als je stem aan het GPV.

Het begint al met een prachtwoord: zoon van waarschijnlijk
de eerste tweedehands-Amerikaanse-autohandelaar van het land,
als jochie mocht je mee overzee, samen waren jullie weggelopen,
niet uit een van je detectives, maar uit een verhaal van F.B. Hotz.

Je werd autoverkoper, kolenboer, gesjeesde student medicijnen,
sloot met de gebroeders Fahrenfort een vriendschap voor het leven,
hoe eindeloos leken die zomers aan de Vinkeveense Plassen,
vrouwen, drank, onbesuisde disputen op onbewoonde eilanden.

Maar je moest, in weerwil van een val als kind op je kop, in dienst,
vol trots kon je vertellen hoe je in de meidagen van veertig
géén heldenrol had gespeeld, hoe je tijdens het terugtrekken
vooral van de voorjaarsluchten boven de rivier genoten had.

Misschien leerde je dáár toen wel de macht van het toeval kennen,
die je na twaalf ambachten tot het leraarschap bracht,
niet omdat je nu zoveel om die kinderen gaf, maar omdat je
het podium had ontdekt, het gehoor voor je capriolen gevonden.

Want ijdel was je, naast eigengereid en later egocentrisch;
je glunderende verkleedpartijen tot Texaan of halve Arabier,
het verhaal van je solitaire fietstocht door Joegoslavië
dat naarmate de avond vorderde steeds heroïscher werd.

Je fietste door de VS, met mij door de Ardèche, en je fietste
(als je niet voer op je boot) door het leven; met je geluk op de beurs,
je levenslang ontbijt op bed, je handige zelf dokteren, je harinkjes,
je neef in Amerika, je reisje met Hells Angels door Suriname.

Je was een zondagskind en zo ben je ook doodgegaan,
zeker weten dat je tot je laatste adem van je dochters hield
en, maar dit weet ik minder zeker, op een comfortabele manier
en met terugwerkende kracht misschien wel meer van Henriëtte.

Het is eindelijk Blookertijd, Dick, je hebt tot vandaag
de askegel op je sigaar waardig staande weten te houden.
Nooit word je voor mij verleden tijd, na eenennegentig jaar
maak je alleen geen deel meer van mijn toekomst uit.

Afbeelding: Erik Molkenboer

Geplaatst in Gedichten (in berichten) | Een reactie plaatsen

Diploma-uitreiking

diploma

Diploma-uitreiking

De tweede rij is trotser dan de eerste:
hebben zij de voor hen gezetenen
achttien jaar geleden
niet tot ontkieming gebracht?

Alle toespraakjes staan bol
van de grote toekomst en geen spreker
vergeet te vermelden
dat het vandaag een afscheid betreft.

De eerste rij gelooft er niets van,
de gezamenlijke vakanties zijn al geboekt
en wat is nu feitelijk de afstand
tussen Leiden en Wageningen?

De tweede rij weet wel beter,
zoveel beter zelfs, dat ze hun wijsheid
voorlopig nog maar niet
met de bollebozen vóór hen delen.

Want wat had de rector aan het begin
van de avond eenieder niet toegewenst:
verkies de moeite van het begrijpen
boven het gemak van het oordeel.

Geplaatst in Gedichten (in berichten) | Een reactie plaatsen

Landing

beesjes insect libel blanco

Landing

Je vertelde me over de poesjes op de jam en dat je als kind
geen jurkjes droeg omdat je geen mooie benen had
en net toen ik dacht dat mijn zomerstorm nu wel over was,
streek in dat eeuwige gouden nazomerlicht van mij
al die onzinnige minnedrift in de vorm van een vederlichte
immense libel als bij toverslag op je schouder neer.

Geplaatst in Gedichten (in berichten) | 1 reactie

Tot die tijd

duim

Tot die tijd

Die eerste zomer, liftend door de Auvergne,
land van oude vulkanen, wij twee jonge vuren,
je frisroze bloesje voor mij een rode lap,
soms stonden we halve dagen te duimen
langs doodstille landweggetjes – zogezegd
om het wachten te bekorten, deden we ’t dan
in het struikgewas – voor de zekerheid
het karton met onze bestemming zichtbaar
op de in de berm achtergelaten rugzakken.

Er is iets raars met de tijd, die staat
namelijk stil, merkte ik vandaag toen ik
twee verweesde rugzakken langs de kant
van een weg zag staan, het zijn alleen
maar andere plaatsen, andere personages,
andere omstandigheden van altijd en
eeuwig dezelfde gebeurtenissen, het is
in onze schepping meestal wachten op
een toeschietelijke passant en tot die tijd…

Geplaatst in Gedichten (in berichten) | Een reactie plaatsen

IMG_4138

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

‘Alles over de schepping’ is gelanceerd. Maar wat doet die vis op de achtergrond?

008

Afbeelding | Geplaatst op door | 1 reactie

Sneeuw

sneew

Sneeuw

Een machtig pak, ik moet naar buiten, het gedicht ophalen.

Statige witte vereffenaar: gebaande paden onvindbaar,
bomen die zich, aan hun bast te zien eendrachtig,
tegen de valrichting keerden, doffig ganzengegak,
zelfs gedachtestemmen lijken gedempter te klinken.

Is het die suggestie van samenhang, het grotere geheel
waarvan we deel uitmaken, het reine beeld van de hemel
van toen ik als kind een tijdje verbeten probeerde te geloven
of alleen de kortstondige eeuwigheid van deze ochtend?

Boven het huis van de baron kringelt een rooksliert,
verlokkende houtvuurgeur, dichtgevroren omgrachting.
Stoute schoenen? Hier aankloppen, aanzitten, aandurven,
en passant iets ouds hervinden dat er voor het oprapen ligt.

Geplaatst in Gedichten (in berichten) | 2 reacties

31 januari: lancering nieuwe bundel

Uitnodiging

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

Het Beste Boek

bb_2

Onlangs nomineerde Mich Walschaerts van het theaterduo Kommil Foo op het Belgische Radio 1 mijn gedichten voor de titel Het Beste Boek van de afgelopen 25 jaar. Hier kun je Mich’ voordracht ‘herbeluisteren’.

Geplaatst in Gedichten (in berichten) | Een reactie plaatsen

Registers

8 voorvallen die ik me niet meer herinner

  1. Natuurlijk m’n geboorte.
  2. Het snoeien van de vlinderstruik, maart vorig jaar.
  3. De val van het litteken op m’n knie.
  4. Eén specifieke keer dat een oudoom me begroet met de naam van m’n broer.
  5. Hele schooljaren aan agendageklieder.
  6. Het neuspeuteren van vanochtend.
  7. De tweede kus.
  8. Het galmen van je lach toen ik op de cavia ging zitten.

8 voornemens die ik schond

  1. Morgen stoppen met roken/nagelbijten/snoepen etc.
  2. Tot drie keer toe: Ulysses uitlezen.
  3. De wereld met mijn bestaan een beetje beter maken.
  4. Denise kussen.
  5. Denise gewoon opbellen.
  6. Nooit woest het huis uitlopen.
  7. Een jaar alleen door China trekken.
  8. Je uitsluitend als levende, niet als dode gaan herinneren.

8 kleine maar onmogelijke verlangens

  1. Zonder aarzeling zeker weten welke smaken ijs ik wil.
  2. Eén enkele seconde ongedaan kunnen maken.
  3. De ‘voor mijn gemak opgestelde’ pensioenbrief begrijpen.
  4. Heelhuids weerkeren na een nachtje slaapwandelen met de kinderen.
  5. M’n hart een keer zien.
  6. Midden in de winter languit in ongemaaid zomergras liggen.
  7. Iemand, eerlijkheidshalve jij, al is het maar een tel doorgronden.
  8. Nog één keer op je knieën paardjehop rijden.

8 ijzingwekkende visioenen

  1. Dierbaarsten verliezen.
  2. In een speleologische ontdekkingstocht verzeild raken.
  3. Nooit meer iets maken dat voordien nog onvoorstelbaar was.
  4. Wakker worden en weten dat het oorlog is.
  5. Antwoord krijgen op de vraag hoeveel nazomers nog?
  6. Ineens ANWB-lid blijken te zijn.
  7. Gek of gelovig worden.
  8. De wereld lelijk vinden omdat iedereen er zo domweg op doorleeft.

8 antwoorden die me voorspoed hebben gebracht

  1. Ja.
  2. Nee.
  3. Nooit.
  4. Niet nu.
  5. Nu meteen.
  6. Ik weet het niet.
  7. Zolang ik nog leef.
  8. Dat zal ik je vertellen.

8 overtuigingen die ik heb verlaten

  1. Dit is iets tussen ons, zo diep, dat het blijft.
  2. In zo’n huis zou ik nooit kunnen wonen.
  3. Peter Gabriel is de grootste zanger ooit.
  4. Hoe beter ik schrijf hoe verbetener de grijns.
  5. Ik ben die passagier die 5 minuten te laat is voor de vlucht die neerstorten zal.
  6. Er komt een theorie van alles.
  7. De was en de strijk zijn bijna klaar.
  8. Nu ben ik je voor altijd kwijt.

8 waarachtige vormen van troost

  1. Vier nog slapende geliefden in een tent.
  2. Natalie Merchant zingt Owensboro.
  3. Een boterham met kaas op een bankje in de zon.
  4. Met duim en wijsvinger het zaaddoosje van een springbalsemien tot ontploffing brengen.
  5. Afdalen in de diepe wirwar van Amerentske.
  6. Geen flitsende auto bezitten.
  7. Hans die zegt dat we maar weer eens moesten bijbieren.
  8. Dat nietsbetekenende maar nog altijd haarscherpe moment waarop ik naast je in de voortuin zit.

8 redenen om te willen blijven

  1. Contact met buitenaards leven meemaken.
  2. Nog ongeschreven meesterwerken lezen.
  3. Misschien wel eerlijk durven worden.
  4. De tijd krijgen het wiel opnieuw uit te vinden.
  5. Alle eeuwige nazomerdagen.
  6. Ontdekken wat ik nog te zeggen heb.
  7. Met een bejaarde kleindochter pralines eten.
  8. Er langzaam aan kunnen wennen je nooit meer te zien.
Geplaatst in Gedichten (in berichten) | Een reactie plaatsen